۲۶ رجب المرجب، سالروز وفات سید و سرور مکه، مظلوم تاریخ رسالت، پدر بزرگوار آقا اميرالمؤمنين علي(عليه السلام)، حضرت ابوطالب(عليه السلام) را به پيشگاه مقدس امام زمان(عجل الله تعالي فرجه الشريف) و تمامي شيعيان و دوستداران آنحضرت تسليت عرض مي نمائيم.



ابــوطــالــب(عليه السلام) يکه تاز ميدان جهاد و استقامت در دوران سياه جاهليت و ظلمتکده قريشيان بود.


ابــوطــالــب(عليه السلام) ماه تاباني که نور پرفروغش از آفتاب درخشان محمدي برگرفته و فرياد بلندش در سرزمين بطحا،انعکاس آواي نازنين پيامبر(صلی الله علیه و اله وسلم)در کلمه "لا اله الا الله محمّد رسول الله"بود.


ابــوطــالــب(عليه السلام) مريد بي چون و چراي حضرت محمد(صلی الله علیه و اله وسلم) که ميل و عشقش به صاحب رسالت در مجاري جسم و جانش جاري بود و همواره در ره عاشقي گام مي نهاد تا آن دم که به يقين رسيد و جاذبه رب الارباب ،او را به اعلي اعليين برد و در رثايش رسول خدا گريه کنان فرمود:


«عموي گرامي!در کودکي مرا تربيت کردي و در يتيمي مرا در آغوش گرفتي و
در بزرگسالي ياريم کردي، خداوند تو را جزاي خير دهد.»



یعقوبی در تاریخش گوید که: وفات ابوطالب(عليه السلام) آنچنان قلب رسولخدا(صلی الله علیه و اله وسلم) را آزرد و او را محزون و غمگین ساخت و آنقدر مرگ ابوطالب(عليه السلام) بر برادرزاده اش گران آمد که آن سال را « عــام الـحـزن » نامید.





*************************


وقتی حضرت ابوطالب(عليه السلام)، پدر بزرگوار حضرت امیرالمؤمنین علی(عليه السلام)، در شِعب ابوطالب از دنیا رفت؛ امیرالمؤمنین حضرت علی(عليه السلام) به پیغمبر اکرم(صلی الله علیه و آله و سلم) خبر داد.پیامبر(صلی الله علیه و آله و سلم) ناراحت شد و اظهار تأسف شدیدب نمود و حزن و اندوه در چهره مبارکش نمایان شد. به امیرالمؤمنین حضرت علی(عليه السلام) فرمود: وقتی غسل و کفن نمودی و جنازه عمویم حضرت ابوطالب(عليه السلام) آماده شد، مرا خبر کن.


چون جنازه مطهر حضرت ابوطالب(عليه السلام) آماده شد، پیغمبر اکرم(صلی الله علیه و آله و سلم) رفت زیر جنازه عمویش حضرت ابوطالب(عليه السلام) و فرمود: عمو جان! تو صله رحم نمودی، مرا در کودکی کفالت و تربیت کردی و در بزرگی یاری ام نمودی و محبت کردی، خدا به تو جزای خیر عنایت کند. سپس پیغمبر اکرم(صلی الله علیه و آله و سلم) رو کرد به مردم و فرمود: به خدا قسم برای عمویم حضرت ابوطالب(عليه السلام) آنچنان شفاعتی میکنم که جنّ و انس تعجب کنند. (1)




امام محمد باقر(عليه السلام) فرمود:وقتی حضرت ابوطالب(عليه السلام) از دنیا رفت، مسلمان و با ایمان بود؛ و اشعار حضرت ابوطالب(عليه السلام) دلالت بر ایمان او می کند. و همچنین محبت و یاری او نسبت به پیغمبر اکرم(صلی الله علیه و آله و سلم) و اینکه امر کرد به فرزندانش جعفر و علی(علیهماالسلام) که ایمان به پیامبر(صلی الله علیه و آله و سلم) بیاورند. (2)



امام صادق(عليه السلام) فرمود: مَثَل حضرت ابوطالب(عليه السلام) مَثَل اصحاب کهف بود. حضرت ابوطالب(عليه السلام) ایمانش را مخفی می داشت و اظهار شرک می نمود و خدا به او دو بار اجر می دهد، و از دنیا خارج نشد مگر اینکه خدا بشارت بهشت به او داد. شبی که حضرت ابوطالب(عليه السلام) از دنیا رفت، جبرئیل نازل شد و گفت: ای محمّد(صلی الله علیه و آله و سلم)! از مکه هجرت کن که دیگر بعد از ابوطالب(عليه السلام) یاوری نداری. (3)


درود بي پايان خدا بر ابوطالب(ع)و محبانش باد و لعنت و نفرين ابدي بر دشمنانش


(1) بحارالأنوار، ج35، ص125.
(2) بحارالأنوار، ج35، ص117.
(3) بحارالأنوار، ج35، ص111.



**اللّهم عجّل لوليک الفرج**