نسيم بافران

یاس ها امروز بوی اشک می دهند.خورشید به خجلت می تابد و آسمان دل گرفته

است.حوریان بهشت،صف در صف،در انتظار و ملایک مقرّب خدا گردآمده در منزل وحی

آن.خانه پیامبر،منزلگاه عبودیت ناب الهی،اینک مهمانی به آسمان می فرستد.خدا

آغوش مهر گشوده است و اندک دمی دیگر، روح بلند و نورانی فاطمه(س) تن رنجور و

درد آلودش را ترک می گوید و مدینه را با همه ستم هایش،با همه ظلمتش و باهمه

سیاهی اش تنها می گذارد. و علی می ماند و تنهائی؛علی می ماند و غریبی؛

علی می ماند و مظلومیت؛ با کودکانی به غایت پژمرده، تا یکایک چراغی شوند در

راه.سلام و درود خدا بر آنان که آسمانی اند و از تبار نور.