نسيم بافران

فاطمه زهراء (علیها السلام) داراى نامها و القاب متعددى بودند كه هر یك از آنها بیانگر فضیلتى براى او مى باشند

اسمهاى حضرت عبارتند از:
1- فاطمه:
درباره وجه تسمیه فاطمه به عنوان نام مبارك بانوى دو عالم (علیها السلام) برگرفته شده از كلام معصوم (علیه السلام) وجوهى چند است:
فاطمه یعنى جدا شده از هر زشتى و بریده شده از هر بدى و باز داشته شده از آلودگى ها، یا ذریه او از آتش فاصله دارند.
شفاعت كننده دوستدارانش در قیامت - عجز مردم از شناخت كامل او - فاصله، اسمى مشتق شده از نام پروردگار.
2- صدیقه:
به معناى زن بسیار راستگو، چون در تمام عمر شریفش هیچ دورغى از او شنیده نشده.
در ضمن گفتارى پیامبر (صلى الله علیه و آله و سلم) به على (علیه السلام) مى فرمایند: یا على! خداوند به تو همسرى چون دخترم صدیقه هدیه كرده كه به من عطا نكرده است. یا عایشه مى گوید: من را راستگوتر و صادق تر از فاطمه (علیها السلام) ندیدم.
3- مباركه:
یعنى بركت خجسته و میمون، زیرا خداوند در نسل او بركتى قرار داده، كه از وجود نازنین او پروردگار نسل رسول خدا (صلى الله علیه و آله و سلم) را در همه جهان گسترش بخشیده است و خداوند ذریه او را مبارك گردانید.
4- طاهره:
از طهارت است به معناى پاكى از هر نقصى، و پاكیزگى از همه پلیدیها. امام صادق فرمود: مادامى كه فاطمه (علیها السلام) زنده بود خداوند سایر زنان را بر على (علیه السلام) حرام كرده بود، زیرا فاطمه (علیها السلام) پاكیزه بود و حائض نمى شد. آن حضرت حتى در زایمان هم خون نفاس نمى دید.
5- زكیه:
به معنى پاكیزگى، رشد و نمو. به معناى نمو كننده در كمالات و خیرات، تا جایى كه سوره ((هل اتى)) و ((آیه ایثار)) در شاءن آنها نازل شد و اخلاق او از هر حیث پاك و تزكیه شده بود و هم چنین رشد و نمو، از لحاظ جسمانى، زیرا گفته اند كه آن حضرت بیشتر از كودكان هم سن خود در روزها و هفته ها و ماهها رشد مى كرد.
6- راضیه:
چون در تمام شئون زندگى از خدا و پیغمبر (صلى الله علیه و آله و سلم) و شوهرش راضى بود. با دیدن آن همه سختى از زمان كودكى تا روز شهادت، آنچه كه خداوند برایش تدبیر كرده بود راضى بود و حتى یكبار شكایت نكرد.
7- مرضیه:
اسم مفعول از رضا است. چون خداوند در آخرت آن قدر شفاعت او را بپذیرد كه راضى گردد. یا آنكه خدا و رسول خدا و شوهرش از او راضى بودند.
8- زهراء (علیها السلام):
به معنى درخشنده و نورانى. اینكه چرا فاطمه را زهراء نام نهاده اند بنابر روایات و كلام معصومین (علیها السلام) فاطمه (علیها السلام) از نور با عظمت پروردگار خلق شده است و نورانیت آسمانها و زمین از نور اوست.
صورت فاطمه (علیها السلام) در هر روز چند بار - وقت نماز صبح و ظهر و شام براى على (علیه السلام) نور افشانى مى كرد و بالاخره فاطمه (علیها السلام) زهراء نامیده شد چون به فرموده امام صادق (علیه السلام): چون هرگاه در محراب عبادت به نیایش مشغول بود براى ملائكه و اهل آسمانها نور افشانى مى كرد.
9- محدثه:
به معناى كسى كه معارف الهى را از زبان فرشتگان وحى دریافت كرده و ملائكه با او سخن مى گویند. امام صادق (علیه السلام) فرمودند: به درستى كه فاطمه (علیها السلام) محدثه نامیده شد، براى آنكه ملائكه پروردگار از آسمان بر او نازل مى شدند و او را ندا مى دادند، همانطورى كه مریم دختر عمران را خطاب مى كردند. آنها خطاب به فاطمه (علیها السلام) مى گفتند: اى فاطمه (علیها السلام) خدا تو را برگزیده و پاك ساخته و بر تمام زنان جهان برترى داده است. اى فاطمه (علیها السلام) به شكرانه این نعمت براى پروردگار خود خضوع كن و سجده به جاى آور.(2)
اما لقبهاى حضرت:
ایشان داراى لقبهاى فراوانى بوده كه به بعضى از آنها اشاره مى شود:
سیده: بانو
انسیه حوراء: انسان بهشتى
نوریه: موجودى از حقیقت نورى
حانیه: دلسوز فرزندان
كریمه: بزرگوار
رحیمه: با محبت و مهربان
قانعه: قانع - كم توقع
قوامه: شب زنده دار
عقیله: خردمند
فهیمه: بافهم
رئوفه: دلسوز و مهربان
محرمه: گرامى و مورد احترام
منصوره: یارى شده - خداوند او را یارى كرده است.
جمیله: زیبا
جلیله: بزرگ
صابره: پایدار
شریفه: شرافتمند
عفیفه: پاكدامن
شهیده: شهید شده، گواه
حكیمه: با حكمت و داراى فهم و ادراك حكیمانه
مطهره: پاكیزه شده
عطوفه: با عاطفه و محبت.
زاهده: پارسا